Leven of overleven?

Tijd om aan de slag te gaan, dacht ik na een masterstudie psychologie afgerond te hebben. Ik koos voor een baan als gedragsdeskundige op een school voor speciaal onderwijs – dat voelde als een logische stap, want mijn stage op een soortgelijke plek had ik als prettig ervaren.

Maar al snel ontdekte ik dat het er anders aan toe ging dan tijdens de stage. Waar ik tijdens mijn stage meestal rustig op kantoor zat, met weinig prikkels en weinig sociale interactie, werd ik in mijn eerste echte baan direct ondergedompeld in de drukte van de dag. Een volle agenda, veel mensen, veel verwachtingen en continu “aan” staan.

Ik moest erg wennen en kwam naarmate de werkweek vorderde steeds vermoeider thuis. Hoofdpijn en soms zelfs geen puf om ook maar een woord uit te brengen of nog een kleine wandeling te maken. Iedereen die ik er toen over sprak, zei dat het altijd even wennen is op een nieuwe plek. Daar hield ik me aan vast. Het leek me het enige logische wat ik kon doen, want tenslotte is dat hoe we (on)bewust opgevoed worden: je studeert, kiest een baan die daarbij past, pakt andere volwassen rollen op en blijft werken tot je met pensioen gaat. Onderweg vergat ik echter mezelf.

Ik dacht: ik red dit wel. Maar ik vergat daarbij dat het niet om overleven maar om leven draait.

Een gevoelig systeem in een drukke wereld

Ik kreeg meer signalen van m’n lichaam dat er iets niet goed zat. M’n hoofd zat steeds voller en de lichamelijke klachten en vermoeidheid namen toe. Denken kon ik altijd goed, maar contact maken met m’n lichaam ging me steeds minder goed af. Er was steeds minder energie en ruimte voor mezelf en anderen. Ik viel even om, maar raapte mezelf weer op.

Ik begon terug te keren – of juist vooruit – naar mezelf.

Als kind wist ik al dat ik introvert was. Anderen leken meer behoefte te hebben aan oppervlakkig contact en aan sociale activiteiten buitenshuis te doen. Maar ik merkte dat ik daar vaak geen energie van kreeg. Ik had meer behoefte aan alleen tijd om tot mezelf te komen en op te laden na een lange schooldag. Met terugwerkende kracht realiseerde ik me ook dat ik altijd al sensitiever ben geweest dan gemiddeld. Stilte en rust hadden altijd mijn voorkeur, wat past bij mijn introverte zelf, maar het bleek ook noodzaak te zijn om die voldoende te nemen om alles te verwerken en een plekje te kunnen geven. Die gevoeligheid voor fel licht, harde geluiden, drukke omgevingen en een volle agenda waren er altijd al geweest, maar ik liep op een doodlopend pad toen ik dat alles in het kwadraat tegenkwam in m’n eerste serieuze baan.

De weg terug

In mijn zoektocht naar herstel vond ik houvast in de natuur. Daar hoefde ik niets te zijn, behalve mezelf. Geen oordelen of verwachtingen. Alleen maar zijn.

Samen met professionele hulp leerde ik beter luisteren naar mijn lichaam, zachter te worden voor mezelf en ruimte te maken voor wat er echt toe doet. De natuur hielp me vertragen, aarden en weer terugkomen in mijn lijf. En dus terug bij mezelf. Het resulteerde in meer energie, minder hoofdpijn en meer mijn authentieke zelf kunnen en mogen omarmen.

Wat ook hielp om ruimte in m’n hoofd te creëren, was het schrijven van poëzie. Al van jongs af aan schreef ik informatieve artikelen en later ook poëzie, maar tijdens de moeilijke periode kreeg mijn schrijven een nieuwe betekenis. In mijn gedichten kon ik werelden maken waar de natuur centraal stond, een fijne plek om te zijn.

Wat ik nu weet

Vandaag de dag heb ik twee trouwe metgezellen: de natuur en de taal. Beiden helpen me thuiskomen bij mezelf. En ik gun dat anderen ook.

De wereld vraagt veel. We leven snel, veel en vaak in ons hoofd. Maar er is veel mogelijk als je leert afstemmen op je eigen ritme en lichaam, met behulp van de natuur of taal.

Misschien herken jij je wel in mijn verhaal. Misschien voel jij ook dat het anders kan en mag. Neem contact op om te kijken wat ik voor je kan betekenen.