Dit is een samenvatting van de essay die oorspronkelijk verscheen op mijn Substack als onderdeel van de serie Natuurwijsheid – leven van een sensitieve introvert.

Soms merk ik dat ik dingen net zoals vroeger nog steeds met een bepaalde haast of urgentie doe. Alsof eerst het to-do lijstje afgevinkt moet worden en er daarna pas ruimte is voor ontspanning. Gelukkig is mijn tempo met de jaren wel langzamer en minder automatisch geworden, maar het vraagt nog oefening en aandacht om dat vast te houden.

Het helpt ondertussen niet dat veel mensen op de linkerbaan langs me heen lijken te razen. Het is vanwege mijn gevoeligheid goed om alert te zijn niet automatisch mee te gaan in dat tempo. Anders mis is ik de afslag naar mezelf. Wat mij daarbij helpt, is in de natuur zijn, daar kan ik dichter bij mezelf komen.

Ik wandel graag in de natuur. Ik wandel graag omdat ik dan eenvoudig kan stoppen met wandelen. Bewust kan vertragen. Ademhalen. De natuur lijkt te willen zeggen: er is geen gevaar, je mag vertragen.

In dit essay schrijf ik verder over de switch die ik heb gemaakt van een te druk en haastig leven naar een tempo dat beter bij mij past.

Als je langzamer gaat, kom je verder.

Je kunt het volledige essay, inclusief een tip voor als je je hierin herkent, lezen op Substack.